Η ΝΔ ο Μητσοτακης και οι Κνιτες που κανουν κουμαντο στην ΝΔ στην
ουσια με το εκτρωμα αυτο που ετοιμαζουν για την ψηφο ταχα των Ομογενων
αφαιρουν την υπηκοοτητα από εκκατομυρια Ελληνες. Γιατι περι αυτου
πρόκειται. Είναι το πιο δημαντικο δικαίωμα που αποκτας όταν γινεσαι
μελος σε μια οργανωση ανθρωπων. Το δικαίωμα του εκλεγειν και εκλεγεσται.
Αυτά είναι θεματα ανθρώπινης αξιοπρεπειας και όχι στενου προσωπικου η
κομματικου συμφέροντος. Κανονικα λοιπον, ΝΑΙ, οι αποδημοι θα πρεπει
να αοργανωσουν μεγαλα συλλαλητήρια εξω από τις Ελληνικες πρεσβείες και
να φωναξουν ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ. Και αν αυτό δεν φτανει να αρχισουν
μπουκοταζ εναντιον της Ελλαδος. Όχι διακοπες στην Ελλαδα, ξεπούλημα των
περιουσιων τους σε γυφτους και πακιστανους σε ελευτελιστικες τιμες,
αρνητικη αρθρογραφια στα διεθνη ΜΜΕ κτλ κτλ. Ελπιζω να μην φτασουμε σε
αυτά τα ακρα αλλα εχετε θιξει ευαισθητες χορδες.
Η ΝΔ του . Μητσοτακη συνομοτει με τα πασοκια και τα κουμουνια (τυπου
Βελισάριος) πως θα μας στερησουν το δικαίωμα ψηφου και πως θα κανουν
αυτην την ανομια νομιμη αλαζοντας και το συνταγμα. Με λιγα λογια η ΝΔ
εγινε partner in crime με τα περιθωριακα, και ταξικα κατακάθια της
Ελληνικης κοινωνιας. Οι αποδημοι δεν κλαινε γιατι τους πειραν το
γλυφιτσουρι κλαινε με την καταντια της Ελλαδος που δεν μπορει να
βοηθησει τον εαυτο της. Θα μπορουσα να γραψω πολλα εις απαντησιν των
ανισορωπων επιχειρηματων που εμφανίζονται εναντιον της ψηφου των
αποδημων αλλα δεν ωφελει. Δεν μπορει κανεις να σε βοηθησει αν δεν εισαι
αξιος να βοηθήσεις τον εαυτο σου. Γιαυτο λοιπον, "ας τους νεκρους να
προχωρουν῾!!!! η ΝΔ του κ. Μητσοτακη συνομοτει με τα πασοκια και τα
κουμουνια (τυπου Βελισάριος) πως θα μας στερησουν το δικαίωμα ψηφου και
πως θα κανουν αυτην την ανομια νομιμη αλαζοντας και το συνταγμα. Ο
αρθρογράφος τα ειπε καθαρα και ξαστερα και τον συνχαιρω. Με λιγα λογια η
ΝΔ εγινε partner in crime με τα περιθωριακα, και ταξικα κατακάθια της
Ελληνικης κοινωνιας. Οι αποδημοι δεν κλαινε γιατι τους πειραν το
γλυφιτσουρι κλαινε με την καταντια της Ελλαδος που δεν μπορει να
βοηθησει τον εαυτο της. Θα μπορουσα να γραψω πολλα εις απαντησιν των
ανισορωπων επιχειρηματων που εμφανίζονται εναντιον της ψηφου των
αποδημων αλλα δεν ωφελει. Δεν μπορει κανεις να σε βοηθησει αν δεν εισαι
αξιος να βοηθήσεις τον εαυτο σου. Γιαυτο λοιπον, "ας τους νεκρους να
προχωρουν῾
Σπουδαίο ρόλο διαδραματίζει με πολλούς άλλους ακόμα πατριώτες ο
Πρόξενος στη Θεσσαλονίκη Λάμπρος Κορομηλάς – ο «Δεσπότης» όπως με τους
συνωμοτικούς κανόνες τον αποκαλούσαν στον αγώνα – που έχει μετατρέψει
στην κυριολεξία το προξενείο σε πολυδύναμο ορμητήριο όλων των
ριψοκίνδυνων αποστολών για την Μακεδονία, καθώς και αποθήκη όπλων που
μεθοδικά συγκεντρώνονται για να αποσταλούν στα αντάρτικα σώματά μας.
Αλλά και ο φλογερός και ανυπόταχτος ρασοφόρος Μητροπολίτης Καστορίας
Γερμανός Καραβαγγέλης. Ο μεν Λάμπρος Κορομηλάς οργανώνει και υποστηρίζει
επιχειρησιακά ένα σημαντικό δίκτυο κατασκοπείας, αλλά και οργανωτικής
συγκρότησης και επάνδρωσης με όπλα των μαχητών μας στην τουρκοκρατούμενη
Μακεδονία. Με αριστοτεχνικό τρόπο, αλλά και με έκδηλο κίνδυνο της ζωής του,
δημιουργεί μια νέα θα λέγαμε «φιλική εταιρεία» που προσφέρει ατίμητες
υπηρεσίες στον αγώνα. Ο γρανιτένιος Μητροπολίτης από την άλλη Γερμανός
Καραβαγγέλης, στηρίζει ηθικά, ξεσηκώνει και νουθετεί στην κυριολεξία με
ζέση και πάθος τους αλύτρωτους πληθυσμούς της Μακεδονίας μας. Αψηφώντας
κάθε κίνδυνο για τη ζωή του, κάτω από τα ράσα κρύβει τα πιστόλια του και
με την λεβέντική καρδιά του δίνει μάχες με τους βούλγαρους
κομιτατζήδες, που καταδυναστεύουν τους ελληνικούς πληθυσμούς. Η
πολυεπίπεδη πατριωτικά παρουσία του εγείρει διπλωματικό θέμα από τους
Τούρκους, που αξιώνουν από την ελληνική κυβέρνηση την μετάθεσή του. Το
λιοντάρι της Μακεδονίας μας όμως δεν κάμπτεται. Από όποιο μετερίζι
βρεθεί, από όποια έπαλξη και αν περάσει, είναι δοσμένος στην υπόθεση της
απελευθέρωσης της Μακεδονίας. Αλλά ας δούμε την τρίτη και μοιραία κάθοδο του αξέχαστου Παύλου Μελά
στα ιερά χώματα της Μακεδονίας. Αυτή την φορά τον Αύγουστο του 1904 θα
κατέλθει επίσημα από το Μακεδονικό κομιτάτο της Αθήνας, ως γενικός
αρχηγός των σωμάτων Μοναστηρίου-Καστοριάς. Όλο αυτό το διάστημα και
μέχρι το μοιραίο Οκτώβρη που θα σκοτωθεί, ο Παύλος Μελάς αποδύεται στον
μεγάλο αγώνα χαλύβδωσης του ηθικού των πληθυσμών μας και εκδίωξης των
κομιτατζήδων. Ενώ πασχίζει συνάμα να επαναφέρει τους ελληνικούς
πληθυσμούς, που από τρόμο είχαν προσχωρήσει στη Βουλγαρική Εξαρχία.
Κέντρο των πολεμικών επιχειρήσεών του ήταν τα χωριά Νεγοβάνη και Λέχοβο.
Η μοιραία ημέρα της ψυχής του Μακεδονικού αγώνα, είναι η 13 Οκωβρίου
του 1904. Ο Παύλος βρίσκεται με τα παλικάρια του στην Στάτιστα
προκειμένου να έλθει σε επαφή με τους τοπικούς οπλαρχηγούς Π. Κύρου και
Καούδη. Όμως η παρουσία του προδίδεται στους Τούρκους, από τον αρχηγό
των κομιτατζήδων Κορεστίων Μήτρο Βλάχο. Σε λίγο έρχεται στην Στάτιστα
ενισχυμένο τουρκικό απόσπασμα και περικυκλώνει το σπίτι στο οποίο
βρίσκεται ο Παύλος Μελάς. Και ακολουθεί σκληρή μάχη. Καθώς πλησιάζει η
νύχτα, σε μια ανάπαυλα της σύγκρουσης ο Παύλος Μελάς βγαίνει από το
σπίτι, για να διαπιστώσει αν το τουρκικό απόσπασμα έφυγε από το χωριό.
Όμως δέχεται μια σφαίρα στην οσφυϊκή χώρα που σε λίγη ώρα τον αφήνει
νεκρό. Το άγγελμα του θανάτου του ήρωα της Μακεδονίας μας προξένησε ρίγη
συγκίνησης, σε όλη την Ελλάδα. Για το απαράμιλλο παλικάρι που είχε
θυσιάσει όλες τις ανέσεις της μεγαλοαστικής καταγωγής του, για να
προσφέρει στην εθνική υπόθεση της απελευθέρωσης της Μακεδονίας μας, η
οποία στέναζε από τον τουρκικό και βουλγάρικο ζυγό. Ο Παύλος Μελάς
αναγορεύτηκε στην συνείδηση όλων των Ελλήνων, ως πρότυπο αυτοθυσίας και
ηρωϊσμού και ανιδιοτελούς πατριωτισμού. Δεν ήνθησεν όμως η προσφορά του
ματαίως !!! Είχε σπείρει με την θυσία του το σπόρο της ελευθερίας στα
άγια χώματα της Μακεδονίας, που σιγά σιγά θα έβρισκε το δρόμο της
ανεξαρτησίας. Ο γαμπρός του Παύλου Μελά Ίωνας Δραγούμης θα πεί
χαρακτηριστικά «Ο Μελάς… με τη σπίθα που άναψε στον καθένα, πολλοί, ήταν
τυφλοί ως τότε, είδαν». Ενώ ο φλογερός ρασοφόρος Γερμανός Καραβαγγέλης
για την έξοχη ηθική προσφορά του Παύλου Μελά αφηγείτο σε έναν φίλο του
«Όπου να΄ναι φτάνουν από κάτω και ελληνικά σώματα. Κρητικοί και
Μανιάτες. Θα δείς κάθε κλαδί και παλικάρι». Και πράγματι πολλοί
οπλαρχηγοί ελληνικών σωμάτων από όλα τα μέρη της απελεύθερης Ελλάδας, θα
πάρουν την τιμημένη σκυτάλη του Παύλου Μελά και μέσα από ατέλευτες
πράξεις ηρωϊσμού και αυτοθυσίας, θα δρομολογήσουν σιγά σιγά την
απελευθέρωση της Μακεδονίας μας. Πλάι στον Παύλο Μελά πολέμησαν πολλά
παλικάρια της Μακεδονικής ελευθερίας, αυτός όμως αναγορεύτηκε από την
ιστορική μοίρα ο κορυφαίος πρωταγωνιστής της. Ο σύντροφος και φίλος του
Παύλου στον μεγάλο αγώνα Κ. Μαζαράκης θα γράψει σχηματικά «Ο Παύλος
Μελάς αντιπροσωπεύει όλη την ιδεολογική δύναμη του αγώνος». Η λαϊκή μούσα περιέβαλλε την ηρωϊκή μορφή του Παύλου Μελά, με την
αχλύ του μύθου. Πλήθος από τραγούδια, μοιρολόγια, αλλά και μύθοι
πλάστηκαν από την λαϊκή συνείδηση για να τιμήσουν την άχραντη ηθικά
μορφή του. Άλλοτε είδε τον «Παύλο σαν κλέφτη και Αρματωλό και έτσι τον
αποτυπώνει στα τραγούδια της : -Κορίτσια από την Καστοριά και τη Βλαχοκλεισούρα
Κάτι να σας ρωτήσουμε, κάτι να σας ειπούμε;
Εγώ είμαι ο Παύλος ο Μελάς, της Καστοριάς Καμάρι
Της Καστοριάς της Ρούδιανης και της Βλαχοκλεισούρας. Κάποτε θα εξυμνήσει την αποστολή του : Λεβέντης εξεκίνησε ΄πο μέσα απ΄την Αθήνα,
Τα παλικάρια σύναξε και όλο το εικοσιένα.
Παιδιά μ΄μας κράζει η Καστοριά και όλη η Μακεδονία
Μας προσκαλούν, Μελά τα Γρεβενά για την ελευθερία. Ενίοτε τον θέλει να απευθύνεται στην τραγική Ελληνίδα μάνα του, που θυσιάζει εσαεί τα παδιά της για της πατρίδος την ελευθερία : Μάνα μ΄, δε θέλω κλάματα, δε θέλω μοιρολόγια.
Μένα με κλαίνε τα πουλιά, με κλαίν τα χελιδόνια,
Με κλαίει η γυναίκα μου και όλη η πατρίδα. Ενώ κάποιες φορές η λαϊκή μούσα θρηνωδεί για τον άδικο και με προδοτικό τρόπο χαμό του Παύλου : Πικρά μαντάτα ήρθανε απ΄τη Μακεδονία
Τον Παύλο τον εβάρεσαν στης Καστοριάς τα μέρη.
Δεν τον βαρέσαν με αντρειά, δεν τον βαρέσαν φόρα
Μον΄τον βαρέσαν μ΄απιστιά, νύχτα με το φεγγάρι.
Κι άφησε διάτα στα παιδιά, διάτα στα παλικάρια :
Παιδιά να μη σκορπίσετε, παιδιά μη φοβηθείτε,
Τους Τούρκους, τα παλιόσκυλα, να τους εκδικηθείτε. Η θυσία του Παύλου Μελά είναι περισσότερο από ποτέ σήμερα επίκαιρη
και εμπνευστική, για να αναβαπτισθούμε εθνικά στα ιερά νάματα του αγνού
και ανιδιοτελούς πατριωτισμού και να συνδράμουμε όλοι μας, από το
μετερίζι του ο καθένας, την κατά αδήριτο τρόπο αναγκαία προσπάθεια
εθνικής ανασυγκρότησης και δημιουργικής προέλασης του ελληνισμού.
Ο Δημήτριος (Δημητρός) Δεληγιάς,
γόνος Θρακιώτη πρόσφυγα, γεννήθηκε στην Αυγή Κοζάνης το 1925. Κατά τη
διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις
του Εθνικού στρατού μέχρι την αποστράτευσή του, το 1950.
«Στις
7 Σεπτεμβρίου ’47 ορκίζεται νέα ελληνική Κυβέρνηση συνεργασίας με
πρωθυπουργό τον φιλελεύθερο Θ. Σοφούλη. Την ήθελαν οι Αμερικανοί ως πιο
δημοκρατική κυβέρνηση και με σκοπό να καταλαγιάσει τα πολιτικά πάθη και
τον σκληρό διχασμό του λαού. Ο
πρωθυπουργός Θ. Σοφούλης προγραμμάτιζε τον κατευνασμό των πολιτικών
παθών και την ειρήνευση των εμπόλεμων. Η κυβέρνηση Σοφούλη-Τσαλδάρη
ήθελε μια πολιτική συμφωνία με το ΚΚΕ/ΕΑΜ. Δεν τα βρήκαν. Οι συγκρούσεις
συνεχίστηκαν άγριες. Τότε ο πρωθυπουργός Σοφούλης πήρε πολύ σκληρές
αποφάσεις. Έθεσε εκτός νόμου το ΚΚΕ, απαγόρευσε τις απεργίες, έκλεισε
την εφημερίδα του ΚΚΕ τον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ.
Ο
στρατηγός του ΔΣΕ Στέφανος Σαράφης με έναν από τους αξιωματικούς της
σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής. Η αποστολή έφτασε στην Ελλάδα τον
Ιούλιο του 1944 και αποτελούσε κλιμάκιο της σοβιετικής στρατιωτικής
αποστολής στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο.
Το
ΚΚΕ και ο ΔΣΕ βρίσκονταν τώρα -τέλη του ’47 -σε πολύ δύσκολη θέση, σε
απελπισία. Αποφάσισαν να οχυρωθούν στο Γράμμο και το Βίτσι. Ήθελαν οι
αντάρτες να έχουν ένα σταθερό δικό τους τόπο. Να είναι το «Κράτος του
Γράμμου». Μάζεψαν μερικές χιλιάδες αντάρτες εκεί· όχι όμως όσους ήθελαν.
Έτσι ακούαμε. Τώρα δεν κρατούσαν καμιά πόλη ή μεγάλο χωριό. Μόνο στα
ορεινά είχαν τον έλεγχο. Τα
χωριά, όπως βλέπεις, είχαν αδειάσει με απόφαση του στρατού για να μη
βρίσκουν τρόφιμα οι αντάρτες, ούτε και να στρατολογούν με τη βία:
άντρες, κορίτσια, γυναίκες και παιδιά ακόμα. Κατάλαβαν ότι τα πράγματα
γίνονται πολύ δύσκολα γι’ αυτούς. Για το άδειασμα των χωριών, έλεγαν ότι
τη συμβουλή την είχαν δώσει οι Αμερικανοί και την απόφαση την πήρε ο
αρχηγός του Στρατού.
Έτσι οι αντάρτες δεν μπορούσαν να στρατολογήσουν νέες εφεδρείες
πολεμιστών, ούτε και τροφοδοσία έβρισκαν από τον κόσμο που ζούσε
προ-πάντων στα ορεινά χωριά. Οι κομμουνιστές αντάρτες ενισχύθηκαν από τα
γειτονικά βαλκανικά κράτη. Από την Γιουγκοσλαβία, εκπαιδευμένοι
αντάρτες στο Μπούλκες, περνούσαν στην Αλβανία. Εκεί ενώνονταν με άλλους
αντάρτες στο Ρούμπικ της Αλβανίας. Από εδώ έφταναν στο Γράμμο να
ενισχύσουν τις δυνάμεις του ΔΣΕ.
«Τέλος
πάντων όμως ο κόσμος είχε αρχίσει να κουράζεται με αυτή την κατάσταση.
Ήθελε να τελειώσει αυτός ο αδελφικός πόλεμος, να γυρίσουν τα παιδιά του
με ειρήνη και ασφάλεια στον τόπο τους.» Φωτό: Λοκατζήδες κατά τη
διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου.
Από
την Αλβανία περνούσαν όπλα και τρόφιμα στους αντάρτες. Η ελληνική
κυβέρνηση πήγε στον ΟΗΕ το πρόβλημα για τη βοήθεια των βαλκανικών κρατών
στους κομμουνιστές. Τότε τα κομμουνιστικά γειτονικά κράτη σταμάτησαν να
ενισχύουν φανερά τους αντάρτες, αλλά έκαναν τη δουλειά τους κρυφά. Όλος
ο κόσμος το ήξερε. Το μόνο που έκαναν ήταν να μην αναγνωρίσουν, με
πρώτη τη Ρωσία, την «κυβέρνηση του βουνού» που σχημάτισε το ΚΚΕ.
Το
’47 φεύγουν οι Εγγλέζοι από την Ελλάδα και παραδίνουν στους
Αμερικανούς. Ο πρόεδρος Τρούμαν υποστηρίζει την ελληνική κυβέρνηση. Έτσι
οι Αμερικανοί αναλαμβάνουν να βοηθήσουν την Ελλάδα. Στέλνουν στον
εθνικό στρατό: όπλα, πολυβόλα, πυροβόλα, αεροπλάνα, μηχανοκίνητα,
τεθωρακισμένα, ασύρματους και άλλη βοήθεια.
Ο
Παναγιώτης Κανελλόπουλος (Πάτρα, 13 Δεκεμβρίου 1902 – Αθήνα, 11
Σεπτεμβρίου 1986) ήταν Έλληνας πολιτικός, φιλόσοφος και ακαδημαϊκός.
Στις 20 Ιανουαρίου 1949 ορκίστηκε Υπουργός των Στρατιωτικών στην τρίτη
κατά σειρά Κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη.
Ο
ελληνικός στρατός (με τη βοήθεια των Αμερικανών συμβούλων που
παρακολουθούσαν τις στρατιωτικές εξελίξεις του ελληνικού εμφυλίου)
πληροφορήθηκε τα σχέδια του ΚΚΕ να κάνει το «Κράτος του Γράμμου» με
«κυβέρνηση του βουνού». Τα πράγματα φαίνονται να γίνονται πολύ δύσκολα
για την Ελλάδα και τον εθνικό στρατό. Το ΓΕΣ άρχισε να παίρνει στρατό
από άλλα μέτωπα για να δυναμώσει τις εθνικές δυνάμεις στο Γράμμο, το
Βίτσι και το Σμόλικα. Έτσι βρέθηκα κι εγώ στο Γράμμο-Βίτσι.
Η
ελληνική κυβέρνηση κάλεσε κι άλλη κλάση να παρουσιασθεί στο στρατό. Τώρα
είχαμε μαζέψει γύρω στις 100 χιλιάδες στρατιώτες· έτσι είχαμε
διπλάσιους και περισσότερους στρατιώτες από τους αντάρτες. Όλος αυτός ο
στρατός δε θα στέλνονταν στο Γράμμο και Βίτσι. Στο Γράμμο έφτασαν
μερικές χιλιάδες. Οι άλλοι χρειάζονταν να επιχειρούν σε πολλά μέτωπα·
από την Πελοπόννησο μέχρι τη Θράκη. Παντού υπήρχαν δυνάμεις του ΔΣΕ/ΚΚΕ.
Κρύβονταν μέσα στα βουνά και έκαναν ξαφνικές επιθέσεις να ξαναπάρουν τα
μέρη που έχαναν. Τα τάγματα εθνοφρουράς, η χωροφυλακή και οι ΜΑΫδες,
δεν μπορούσαν να τους αντιμετωπίσουν εύκολα. Έτσι
οι αντάρτες ξανάπαιρναν ό,τι έχαναν. Με αιφνιδιαστικές επιθέσεις
ανατίναζαν γέφυρες, κατέστρεφαν δρόμους, υδραγωγεία, λεηλατούσαν
αποθήκες πυρομαχικών, άρπαζαν τρόφιμα κι ό,τ’ άλλο έβρισκαν. Άρπαζαν τις
σοδειές από τα καμποχώρια, στρατολογούσαν βίαια άντρες, γυναίκες και
παιδιά ακόμα. Για αυτό το λόγο έμενε πολύς στρατός στις ελεύθερες
περιοχές, για να τις προστατεύει.
Με
τον καιρό οργανώθηκαν καλά η χωροφυλακή και τα τάγματα εθνοφρουράς.
Ενισχύθηκαν με σύγχρονα όπλα. Τώρα δεν περιορίζονταν σε αμυντικό ρόλο η
χωροφυλακή και η εθνοφρουρά, όπως το ’46-’47. Αναλαμβάνουν και δράση
καταδίωξης των ανταρτών. Βοήθησαν πολύ στην προστασία των ελεύθερων
χωριών, των πόλεων και την ασφάλεια των δρόμων. Έτσι έμεναν ελεύθερες
δυνάμεις του στρατού για τις επιχειρήσεις στα σπουδαιότερα μέτωπα.
Οι
συγκοινωνίες έπρεπε με κάθε τρόπο να είναι ανοιχτές. Να κινούνται οι
δικές μας δυνάμεις εύκολα και γρήγορα σε όλη την Ελλάδα. Για μας εδώ στη
Δυτική Μακεδονία ο δρόμος Κοζάνης-Λάρισας έπρεπε να μένει συνέχεια
ανοιχτός. Απ’ την Ήπειρο ο στρατός φύλαγε καλά το δρόμο:
Γιάννενα-Μέτσοβο-Καλαμπάκα-Τρίκαλα. Εδώ οι αντάρτες έστηναν ενέδρες,
κατέστρεφαν τις γέφυρες και ναρκοθετούσαν τους δρόμους και τα περάσματα.
Αξιωματικοί της Βρετανικής Στρατιωτικής Αποστολής, κάπου στην ορεινή Ελλάδα (1943).
Είπαμε
ήταν έμπειροι οι αντάρτες από τη γερμανική Κατοχή και ήξεραν από
σαμποτάζ· ήξεραν τη μεγάλη αξία της αντάρτικης τακτικής για το δικό τους
αγώνα απέναντι σε τακτικό στρατό. Πολλές φορές χτυπούσαν το στρατό
αιφνιδιαστικά σ’ αυτούς τους δρόμους. Οι καπεταναίοι τους ήταν ψημένοι
και ήξεραν από τη τακτική του ανταρτοπόλεμου. Καθοδηγούσαν και τους
νέους αντάρτες. Ενώ οι περισσότεροι στρατιώτες και οι αξιωματικοί μας
ήταν άπειροι, χρειάζονταν χρόνο να εκπαιδευτούν στα όπλα, να ασκηθούν
στον ανταρτοπόλεμο. Χρειάζονταν να ζήσουν στις δύσκολες φυσικές και
πολεμικές καταστάσεις· να σκληραγωγηθούν. Χρειάζονταν κάποιο καιρό να
μάθουν στη δύσκολη ζωή του στρατιώτη και να συνηθίσουν στις κακουχίες
των βουνών και τους κινδύνους του ανταρτοπόλεμου.
Το
ΚΚΕ έκανε τη βαριά προδοσία να υποσχεθεί ανεξαρτησία της Μακεδονίας και
έτσι να καλοπιάσει τους «Σλαβομακεδόνες» να καταταγούν στον ΔΣΕ
(αντάρτες). Ο διοικητής μάς είπε ότι ακόμα και ο καπετάνιος Μάρκος δεν
δέχτηκε την απόφαση αυτή του ΚΚΕ. Δεν του άρεσε. Ούτε άρεσε και σε
Έλληνες αντάρτες. Τέλος πάντων όμως υπάκουαν όλοι στις αποφάσεις του ΚΚΕ
και του Γραμματέα Ζαχαριάδη. Αλλιώς κινδύνευαν να περάσουν
ανταρτοδικείο και να εκτελεστούν ως προδότες της λαϊκής επανάστασης και
του κομμουνισμού.
Το
1948 οι κομμουνιστές οχύρωσαν καλά το Γράμμο. «Άπαρτο κάστρο» τον
ονόμασαν, φρούριο τον έκαναν. Κατασκεύασαν αμυντικά έργα: πυροβολεία,
χαρακώματα, αποθήκες τροφίμων, νοσοκομεία. Άνοιξαν
ορύγματα πυρός σε μεγάλη έκταση και μάκρος. Τα πολυβολεία τα σκέπασαν
με μεγάλους κορμούς δέντρων και πέτρα για να αντέχουν. Ο Δημοκρατικός
Στρατός (ΔΣΕ) είχε σκάψει έλεγαν 150 χιλιόμετρα ορύγματα, χώρια τα
πολυβολεία. Απορούσες πώς τα άνοιξαν, αφού μηχανήματα και άντρες δεν
είχαν για τέτοιες δουλειές. Ναρκοθέτησαν περάσματα που έβγαζαν στις
θέσεις που αμύνονταν. Τα χωριά είχαν αδειάσει από κόσμο. Ήταν
έρημα από ικανούς άντρες. Μόνο λίγοι γέροι είχαν μείνει, ανήμποροι να
βοηθήσουν σε τέτοια έργα. Στο Γράμμο, μετά το άδειασμα των χωριών από
τους κατοίκους, δημιουργήθηκε μεγάλο πρόβλημα τροφίμων και ανδρών για
τους αντάρτες. Αγγάρευαν τους παππούδες με τα ζώα και αυτοί δεν ήταν
ιδιαίτερα πρόθυμοι. Πολλοί δεν μπορούσαν να δουλέψουν. Γέροι άνθρωποι,
άλλοι ήταν άρρωστοι. Κάποιους τους σκότωναν κιόλας επιτόπου ως προδότες.
«Μαυροσκούφηδες» της προσωπικής φρουράς του Άρη Βελουχιώτη.
Το
Γενικό Επιτελείο Στρατού (ΓΕΣ) στο μέτωπο Σμόλικα-Γράμμο-Βίτσι παρέταξε
πολύ ισχυρές δυνάμεις σε σύγκριση με τους αντάρτες. Ο εθνικός στρατός
στο μεγάλο αυτό μέτωπο υπολογιζόταν στις 15 ως 20 χιλιάδες άνδρες·
είχαμε πεζικό, ΛΟΚ, πυροβόλα, ολμοβόλα, αεροπλάνα, Λόχους Πυροβόλων,
Πολυβόλων, Ολμοβόλων. Ήρθαν για ενίσχυση δυνάμεις της Χωροφυλακής, της
Εθνοφρουράς και ΜΑΫδες.
Μαθαίναμε
ότι όλος ο εθνικός στρατός στα τέλη του ’47 έφτανε τις 100 χιλ. και
παραπάνω το ’48. Οι αντάρτες εδώ στο Γράμμο ήταν καμιά 5-6 χιλιάδες,
σκληροτράχηλοι και πεισματάρηδες πολεμιστές. Εκμεταλλεύονταν κάθε
ανάπαυλα του εθνικού στρατού και μετακινούσαν τις δυνάμεις τους σε
καλύτερες θέσεις άμυνας μέσα στη νύχτα από δύσβατες και δασωμένες
χαράδρες και βουνοπλαγιές. Μετέφεραν, αν χρειαζόταν, και δυνάμεις για
ενίσχυση από άλλες περιοχές. Οι κινήσεις τους ήταν γρήγορες και
απρόβλεπτες· τους διευκόλυνε και ο ελαφρύς οπλισμός που είχαν. Οι
δυνάμεις του ΔΣΕ αντιστάθηκαν στο Γράμμο μέχρι τον Αυγούστου του ’48.
Μας έφαγαν όλο το καλοκαίρι. Είχαν πολλές απώλειες, αλλά κι εμείς χάσαμε
αξιωματικούς και πολλούς στρατιώτες. Είχαμε σκληρές μάχες των δικών μας
ΛΟΚατζήδων με τους κομμουνιστές αντάρτες σώμα με σώμα.
Το
Γενικό Επιτελείο Στρατού (ΓΕΣ) σχεδίαζε να αποκλείσει τους αντάρτες στο
Γράμμο. Από βόρεια να τους χτυπήσει στην «Αμμούδα-Αλεβίτσα» στο Σμόλικα,
όπου ήταν καλά οχυρωμένοι. Στο Επταχώρι, προς το «Ταμπούρι- Γύφτισσα»,
ήταν καλά οργανωμένοι. Ο στρατός έπρεπε να πάρει τη θέση «Ταμπούρι». Οι
«συμμορίτες» εκεί συγκέντρωσαν μεγάλες δυνάμεις και πρόβαλαν ισχυρή
αντίσταση· στο «Ταμπούρι-Γύφτισσα» κρινόταν ο πόλεμος του Γράμμου. Εδώ
έγιναν σκληροί μετωπικοί αγώνες εναντίον των ανταρτών σε καλά οχυρωμένες
θέσεις. Μάχες σώμα με σώμα, επιθέσεις στρατού και αντεπιθέσεις
ανταρτών. Οι αντάρτες τώρα εφαρμόζουν και τακτική κανονικού στρατού. Εδώ
χάσαμε στρατιώτες και αξιωματικούς. Είχαμε απώλειες του στρατού. Και οι
αντάρτες πολύ περισσότερες. Ήμαστε, θυμάμαι, Ιούλιο-Αύγουστο του ’48. Ο
στρατός τελικά κατέλαβε την τοποθεσία «Τάλιαρος» και στη συνέχεια το
«Ταμπούρι-Γύφτισσα». Έτσι ενώθηκαν οι δυνάμεις του Γράμμου με τις
δυνάμεις της Ηπείρου. Απελευθερώθηκαν πολλά χωριά (150 λένε) από το
στρατό και οι δυνάμεις των «συμμοριτών» περιορίστηκαν στο Γράμμο. Οι
αντάρτες είχαν μεγάλες απώλειες και χωρίς εφεδρείες -καλοκαίρι του ’48-
δύσκολα θα κρατούσαν το Γράμμο.
Μονάδα του Εθνικού Στρατού σε ανάπαυση, κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων στο Βίτσι και τον Γράμμο.
Στην
«Αμμούδα-Αλεβίτσα» είχαν αμυντικές θέσεις και ισχυρές δυνάμεις (ΔΣΕ).
Πρόβαλαν μεγάλη αντίσταση. Επιδίωκαν να κρατήσουν την περιοχή τού άνω
Αλιάκμονα, επειδή ήταν κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα και ανεφοδιαζόταν
από την Αλβανία, από το πέρασμα της «Φούσας». Οι κομμουνιστές ήθελαν,
πάση θυσία, να κρατήσουν ένα μέρος του Γράμμου ως σταθερό, μόνιμο έδαφος
για το «σλαβομακεδονικό κράτος».
Το
ΓΕΣ σχεδίαζε να ελέγξει Ήπειρο-Κόζακα και Βίτσι για να απομονώσει τους
αντάρτες στο Γράμμο. Από τα δυτικά κατευθύνονταν προς το Γράμμο για να
αποκόψει τα περάσματα και τις διαβάσεις προς και από την Αλβανία. Ήταν
μια πολύ δύσκολη και επικίνδυνη επιχείρηση. Προς τη θέση «Κλέφτης» πολλά
μέρη και διαβάσεις ήταν και ναρκοθετημένα. Μόνο τα πυροβόλα και τα
αεροπλάνα μπορούσαν να φέρουν νικητήρια αποτελέσματα. Αλλά και οι
αεροπορικοί βομβαρδισμοί δεν έφερναν πολλές φορές νικηφόρα αποτελέσματα,
γιατί η βλάστηση ήταν πυκνή και δεν διακρίνονταν οι θέσεις άμυνας των
ανταρτών. Τελικά ο στρατός πήρε το ύψωμα «Κλέφτης» και προκάλεσε μεγάλη
αναταραχή στους «συμμορίτες». Οι αντάρτες υποχώρησαν, αλλά αντεπιτέθηκαν
και ξαναπήραν το ύψωμα. Ήταν έμπειροι, σκληροί και ανυπότακτοι
πολεμιστές. Τώρα εφάρμοζαν και τακτική κανονικού στρατού. Δεν
εγκατέλειπαν το πεδίο της μάχης, όταν έχαναν. Υποχωρούσαν, οργανώνονταν
και έκαναν αντεπιθέσεις. Ο αγώνας συνεχίστηκε και ο στρατός κατάφερε και
πήρε οριστικά το ύψωμα «Κλέφτης».
Σταθμός διοίκησης του «Δημοκρατικού Στρατού» στον Γράμμο.
Με
τη βοήθεια του πυροβολικού, της αεροπορίας και των καταδρομέων, ο
στρατός απόκρουσε τους αντάρτες που χάθηκαν μέσα στα βουνά. Είχαν
μεγάλες απώλειες. Και εμείς είχαμε απώλειες αλλά λιγότερες· άφησαν
πολλούς νεκρούς και τραυματίες. Ο στρατός πήρε και άλλα υψώματα, ισχυρά
οχυρά των ανταρτών: το «Ταμπούρι», τον «Προφήτη Ηλία». Οι νίκες αυτές
ανέβασαν το ηθικό μας. Κερδίσαμε το Γράμμο και χάλασε για τα καλά το
σχέδιο του ΚΚΕ για το «σλαβομακεδονικό» κράτος του Γράμμου.
Έπειτα
από τις μεγάλες νίκες του εθνικού στρατού στο Γράμμο (Αύγουστος 1948),
το ΓΕΣ πίστεψε ότι ο συμμοριτοπόλεμος θα τελείωνε μέχρι το τέλος του
χρόνου και πριν ακόμα πιάσει ο χειμώνας. Δόθηκε διαταγή στους διοικητές
των Μονάδων να μένουν σε επιφυλακή οι στρατιωτικές δυνάμεις στα εδάφη
που είχαμε απελευθερώσει.
Οι αντάρτες μπορεί να οργάνωναν ισχυρές αιφνιδιαστικές αντεπιθέσεις για
να ξαναπάρουν τις χαμένες θέσεις. Η πείρα του πολέμου μέχρι τώρα αυτό
μάς το είχε μάθει καλά.
Ο Νίκος Ζαχαριάδης στο Νταχάου
Από
το Νεστόριο και πάνω που ήμασταν εμείς, ανοίχτηκαν δρόμοι για την
Κοτύλη. Θα μεταφέρονταν μηχανοκίνητα, τεθωρακισμένα και πυροβόλα, για
επιτυχημένες επιχειρήσεις εναντίον του ΔΣΕ. Ο στρατός θα επιχειρούσε
στην «Αμμούδα» για να συντρίψει τους κομμουνιστές αντάρτες. Πάνω από το
Νεστόριο βρισκόταν το ύψωμα «Προφήτης Ηλίας». Ήταν καλά οχυρωμένο από
τους αντάρτες με πολλά και ανθεκτικά πολυβολεία. Εκεί οι κομμουνιστικές
δυνάμεις περίμεναν ότι θα σταματήσουν τον εθνικό στρατό. Στον ύψωμα αυτό
δώσαμε σκληρές μάχες, σώμα με σώμα. Πότε το παίρναμε εμείς και πότε οι
αντάρτες με αντεπιθέσεις. Οι μάχες κράτησαν τρεις μέρες (26-28 Ιουνίου
’48). Μέσα σε μια νύχτα το ύψωμα άλλαξε πολλές φορές χέρια. Τελικά το
πήραμε εμείς με τις ειδικές δυνάμεις (ΛΟΚ). Μάθαμε ότι το Αρχηγείο των
συμμοριτών καταδίκασε σε θάνατο τον διοικητή του τάγματος και του λόχου
για την απώλεια του υψώματος.
Γυναίκες
κρατούμενες στις φυλακές της Δράμας κατά τη διάρκεια του ελληνικού
εμφυλίου. Έχουν συλληφθεί με την κατηγορία της «βοήθειας προς τον
εχθρό».
Μια
διμοιρία επίλεκτων εθνικών δυνάμεων (ΛΟΚ) και κάποιων τολμηρών
αξιωματικών με εφόπλου λόγχη αιφνιδίασε μέσα στη νύχτα τους αντάρτες των
πυροβολείων και τους κατέστρεψαν. Οι επίλεκτες δυνάμεις καθάρισαν τα
πρώτα πυροβολεία των ανταρτών. Έγινε σκοτωμός! Αληθινή κόλαση! δάσκαλε,
σου λέω. Από εκεί ο στρατός επιτέθηκε στο τελευταίο ύψωμα «Κολοκύθα».
Οι αντάρτες προσπάθησαν να κρατήσουν τις θέσεις τους στην «Κοτύλη»,
αλλά κι εκεί οι ΛΟΚατζήδες με νυχτερινές επιθέσεις και με εφόπλου λόγχη
τους σκόρπισαν (20 Αυγούστου ’48). Εδώ, πάνω από την Κοτύλη, στα υψώματα
πολεμούσαν και «Σλαβομακεδόνες» αντάρτες μαζί με τον ΔΣΕ με μεγάλο
φανατισμό και σκληρότητα. Είχαν πιστέψει ότι η Μακεδονία θα γίνει δική
τους· θα έχουν το δικό τους «σλαβομακεδονικό» κράτος, όπως τους
υποσχέθηκε ο Ζαχαριάδης του ΚΚΕ.
Ο
Γραμματέας του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδης έκανε ό,τι ήθελε στο ΚΚΕ. Αυτός έλυνε
και έδενε εκεί μέσα. Ο Μάρκος Βαφειάδης είχε διαφωνήσει μαζί του για την
τακτική στον ανταρτοπόλεμο, αλλά και για την απόφαση να υποσχεθεί το
«σλαβομακεδονικό» κράτος στους σλαβόφωνους.
Τέλος πάντων αυτά τα ακούαμε και δεν τα ξέραμε και καλά. Κρατήσαμε μόνο
ότι το ΚΚΕ διέπραξε μια βαριά εθνική προδοσία με τη Μακεδονία. Όλοι
ξέραμε από μαθητές του Δημοτικού ότι η Μακεδονία ήταν ελληνική από τα
χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Και τώρα αυτή η απόφαση του Ζαχαριάδη
πείσμωσε πολύ, εξόργισε τους Έλληνες στρατιώτες.»
Στρατιώτες του Εθνικού Στρατού μπροστά σε πέτρινο γεφύρι του Άραχθου.
Λόγοι γεωγραφικοί και ιστορικοί
ανάγκασαν την Ελλάδα, από την αρχή της μακραίωνης Ιστορίας της, να
διεξάγει συνεχείς αγώνες για την διαφύλαξη της ύπαρξής της, της
ανεξαρτησίας της, της ακεραιότητάς της. Αγωνιζόμενη συνεχώς εναντίον των
βαρβαρικών επιδρομών, διαφύλαττε συνάμα και διέδιδε τον ανώτερο
πολιτισμό, τον οποίο η ίδια δημιούργησε. Τους αγώνες αυτούς για την
Ελλάδα, την Ελευθερία και τον Πολιτισμό, διεξήγαγαν οι ικανοί προς
πόλεμο Έλληνες όλων των γενεών. Η Ελλάς ουδέποτε ανέθεσε την άμυνά της
σε μισθοφόρους. Ο στρατός της ήταν πάντοτε Εθνικός. Τον αποτελούσαν
πολίτες ελεύθεροι, καλούμενοι στα όπλα και στελεχούμενοι από τους
μονίμους στρατιωτικούς. Αυτοί έγραψαν με τις θυσίες τους τις χρυσές
σελίδες της Ιστορίας μας. Δημιούργησαν τον Μαραθώνα, τη Σαλαμίνα, τις
Θερμοπύλες και το καταπληκτικό έπος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Κράτησαν επί
χίλια χρόνια την Ελληνική Αυτοκρατορία του Βυζαντίου. Ανέστησαν το
γένος του 1821. Συνέχισαν τους αγώνες για την ολοκλήρωση της Εθνικής
παλυγγενεσίας και για την διαφύλαξη της ελεύθερης Ελλάδας.Και χάρισαν σε
όλο τον ελεύθερο κόσμο την πρώτη νίκη κατά του κομμουνισμού.
Δικαίως λοιπόν ορίστηκε μια ημέρα προς
Τιμήν του Έφεδρου Πολεμιστού, ο οποίος δια μέσω των αιώνων υπεράσπισε
την Ελλάδα και τα Ιδεώδη της. Η ίδια μέρα είναι αφιερωμένη και στην
Πολεμική Αρετή των Ελλήνων. Οι Έλληνες δεν είναι απλά οι γενναιότεροι
πολεμιστές, είναι επίσης εκείνοι οι οποίοι πάντοτε πολέμησαν για την
Ελευθερία και τον Πολιτισμό. Η Ελλάς ήταν πάντοτε υπέρ της δικαίας
ειρήνης εν ελευθερία και ισοτιμία. Βεβαίως, όμως, υπεράνω της ειρήνης
θέτει την Ελευθερία. Και οσάκις πολέμησε, το έπραξε, για να την
σώσει. Για αυτό η πολεμική ικανότητα των Ελλήνων, ευρισκόμενη πάντοτε
στην υπηρεσία ανώτερων Ιδανικών,αποτελεί «Αρετή». Ορθώς λοιπόν ορίστηκε
μια ημέρα για να αποδίδεται φόρος Τιμής σε αυτή την Αρετή. Και η ημέρα
αυτή, θαυμάσια συνδυάστηκε με εκείνη του Έφεδρου Πολεμιστού.
Η 29η Αυγούστου επελέγη γιατί εκείνη την
ημέρα, κατά το 1949, το Έθνος έδωσε μία μεγάλη μάχη της Ιστορίας του
και επισφράγισε με μια σωτήρια Νίκη όλους τους αγώνες του. Την ημέρα
εκείνη οι Έλληνες συνέτριψαν την ξενοκίνητη κομμουνιστική ανταρσία. Δεν
επρόκειτο μόνο περί εσωτερικής υπόθεσης. Επρόκειτο περί επιδρομής του
σλαβισμού και του διεθνούς κομμουνισμού. Δεν αντιμετωπίζαμε το Κ.Κ.Ε.
Εναντίον του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού και του σλαβικού επεκτατισμού
μαχόμασταν. Τον σλαβοκομμουνιστικό νεοϊμπεριαλισμό κατανικήσαμε στο
Γράμμο και στο Βίτσι. Και επιτύχαμε παγκοσμίως την πρώτη Νίκη κατά του
τότε συνεχώς προελαύνοντος κομμουνιστικού ιμπεριαλισμού. Με τη Νίκη αυτή
η Ελλάδα διεσώθη από τη μεγαλύτερη και πλέον θανάσιμη απειλή που
αντιμετώπισε κατά τη διάρκεια της Ιστορίας της. Διότι ο κομμουνιστικός
ιμπεριαλισμός για εμάς αντιπροσωπεύει συν τοις άλλοις και εθνοφυλετικό
κίνδυνο.
Το κόμμα του εγκλήματος και της προδοσίας προπαρασκευάζει τη «νέα επανάσταση»
Η υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας
από το Κ.Κ.Ε δεν αποτέλεσε για αυτό παραίτηση από τους σκοπούς του για
τη βίαιη κατάληψη της αρχής, αλλά επιτακτική ανάγκη και απαραίτητο
ελιγμό για τη διάσωση της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του καθώς
επίσης και εξασφάλιση του απαιτούμενου χρόνου για την αναδιοργάνωση και
ανασυγκρότηση των στρατιωτικών και πολιτικών του δυνάμεων. Και ενώ
αποδέχτηκε τη διάλυση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ(κομμουνιστικής αστυνομίας)
και την παράδοση του οπλισμού του, την ίδια στιγμή διέσωσε την ηγεσία
του, αναγνωρισθέν ως πολιτικό κόμμα, δια της αμνήστευσης των πολιτικών
αδικημάτων. Απόδειξη των υστερόβουλων προθέσεών του υπήρξε ότι παρέδωσε
μεν τον καθορισθέντα αριθμό του οπλισμού του, ο οποίος όμως δεν ήταν
ούτε ο πραγματικός αλλά ούτε ο καινούριος και εύχρηστος. Αυτός διετάχθη
και αποκρύφτηκε επιμελώς στην ύπαιθρο. Παράλληλα, προς αποφυγή των
συνεπειών του νόμου περί μη αμνηστευθέντων εγκληματιών, διέταξε αυτούς
να καταφύγουν στην ορεινή ύπαιθρο σχηματίζοντας μικρές ένοπλες ληστρικές
ομάδες ή να κατευθυνθούν προς τα όμορα κομμουνιστικά κράτη ( Αλβανία,
Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία). Τις ομάδες αυτές, για προπαγανδιστικούς
σκοπούς, το Κ.Κ.Ε τις ονόμασε «Ομάδας καταδιωκομένων ενόπλων
δημοκρατικών». Προς κατασίγαση της κατακραυγής για τα διαπραχθέντα
ειδεχθή εγκλήματα κατά την κατοχή και το Δεκεμβριανό κομμουνιστικό
κίνημα από τους οπαδούς του, έδειξε κατά τους πρώτους μήνες του 1945,
νομιμόφρονα στάση. Εκμεταλλευόμενο τους όρους της συμφωνίας και την
ανοχή του επίσημου κράτους για τη λήθη του εφιαλτικού παρελθόντος,
επιδόθηκε μετά ζήλου στην αναθέρμανση του ηθικού των οπαδών του και την
προπαρασκευή των συνθηκών οι οποίες θα του επέτρεπαν να εκδηλώσει τις
επαναστατικές του προθέσεις. Ίδρυσε δήθεν «Συλλόγους Αγωνιστών Εθνικής
Αντίστασης», επανασυγκρότησε και έθεσε σε δράση τις κομματικές και
εξωκομματικές οργανώσεις του και πέτυχε τη μη πλήρη εκκαθάριση των
κρατικών υπηρεσιών. Ήρθε σε συνεννόηση με τα κομμουνιστικά Βαλκανικά
κράτη για τη συγκέντρωση ελασιτών και εγκληματιών στο γιουγκοσλαβικό
στρατόπεδο Μπούλκες, το οποίο κατέστη το φυτώριο των καπεταναίων και
στρατιωτικών αρχηγών του υπό οργάνωση νέου κομμουνιστικού στρατού.
Στο εσωτερικό και υπό το πρόσχημα της
προστασίας των καταδυναστευομένων «δημοκρατικών» οπαδών του, οργάνωσε τη
λεγόμενη «αυτοάμυνα» με την οποία άρχισε συστηματική προπαγάνδα
κατασυκοφάντησης της χώρας στο εξωτερικό. Με τη βοήθεια και του διεθνούς
κομμουνισμού, κατόρθωσε να πείσει την διεθνή κοινή γνώμη ότι η
επικρατούσα κατάσταση στην Ελλάδα ήταν αφόρητη για τους δημοκρατικούς
πολίτες για αυτό και αναγκάζονται, για να προστατευτούν και να αμυνθούν,
να καταφύγουν στα βουνά. Αλλά και η Ελληνική κυβέρνηση εφάρμοσε μέτρα
επιείκειας εξυπηρετώντας έτσι τους προδοτικούς σκοπούς του Κ.Κ.Ε. Με την
«αποσυμφόρηση» εξήλθε από τις φυλακές μεγάλος αριθμός εγκληματιών οι
οποίοι αμέσως μετά έσπευσαν να ενισχύσουν τις ληστρικές ομάδες. Η
προπαρασκευή αυτή του Κ.Κ.Ε διήρκησε μέχρι τις αρχές του 1946. Μέχρι
τότε σε ολόκληρη την Ελλάδα ενεργούσαν ομάδες ενόπλων κομμουνιστών,
διεσπαρμένες και ασύνδετες μεταξύ τους και οι οποίες λεηλατούσαν,
σκότωναν, επιτίθονταν και τρομοκρατούσαν τους κατοίκους της υπαίθρου. Η
σημαντικότερη ενέργεια τους έλαβε χώρα τη νύχτα της 31ης Μαρτίου
1946, παραμονή των εκλογών, με την επίθεση κατά του σταθμού Χωροφυλακής
του χωριού Λιτόχωρο Ολύμπου, στην Κατερίνη, η οποία αποτέλεσε και την
έναρξη της «δραστηριότητας» του Κ.Κ.Ε και η οποία θεωρείται η απαρχή του
συμμοριτοπόλεμου 1946-1949.
Η ανορθόδοξος τακτική των Κομμουνιστοσυμμοριτών
Μέχρι τέλους του 1946, η τακτική που
ακολούθησαν οι συμμορίτες, υπήρξε η τακτική του ανταρτοπόλεμου. Αυτή
συνίσταται στην αποφυγή της μάχης , με τον Εθνικό στρατό, τη διασπορά
τους σε μικρές ομάδες, την απόκρυψη τους σε ορεινές και δυσπρόσιτες
περιοχές και τις αιφνιδιαστικές προσβολές αρχικά κατά απομονωμένων
σταθμών Χωροφυλακής και χωριών και στη συνέχεια και κατά σοβαρότερων
στατικών δυνάμεων Χωροφυλακής και τμημάτων Στρατού, με τη συρροή
μεγαλύτερων συμμοριακών δυνάμεων. Με καταλήψεις επίκαιρων θέσεων
επεδίωκαν την απομόνωση του στόχου, την ναρκοθέτηση αυτού και την
διακοπή της επικοινωνίας. Μετά την προσβολή φρόντιζαν για την έγκαιρη
αναχώρησή τους, αποκομίζοντας και τη «λεία» τους. Κατά το έτος 1947
συμμοριακά τμήματα στη Βόρειο Ελλάδα, άρχισαν να δέχονται τη μάχη και οι
επιθέσεις τους λάμβαναν μορφή τακτικών επιχειρήσεων. Σκληρές μάχες
έλαβαν χώρα κατά την άνοιξη, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1947 με
τον Εθνικό στρατό για την διεκδίκηση χώρων εγκατάστασης και προστασίας,
στις παραμεθόριες περιοχές, βάσεων εφοδιασμού από τα κομμουνιστικά
κράτη. Γενικά η τακτική που εφαρμόστηκε προσανατολιζόταν προς τον
ορθόδοξο τακτικό τρόπο του μάχεσθαι ( συγκέντρωση δυνάμεων,
αντιπερισπαστικές ενέργειες, άμυνα, αντεπίθεση κ.λ.π). Αρχές του 1948,
λόγω της περαιτέρω αύξησης των Κ/Σ δυνάμεων και του άφθονου εφοδιασμού
τους με πολεμικό υλικό από τους βόρειους γείτονές τους, ο
προσανατολισμός προς τις ορθόδοξες αρχές της τακτικής του τακτικού
στρατού, έλαβε γρηγορότερο ρυθμό, ώστε τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο
1948, και στη συνέχεια κατά το μήνα Οκτώβριο, να γίνουν οι πολύνεκρες
μάχες του Γράμμου και του Βίτσι. Τέλος του ίδιου έτους εφαρμόστηκε
προοδευτικά από την ηγεσία των Κ/Σ, και η τακτική των καταδρομικών
επιχειρήσεων με σοβαρές δυνάμεις κρούσεως, οι οποίες διήρκησαν και κατά
τους πρώτους μήνες του 1949. Κύριος σκοπός του είδους αυτού των
επιχειρήσεων ήταν η εκμηδένιση των προσβαλλόμενων δυνάμεων του Εθνικού
στρατού, η λεηλασία και η βίαιη στρατολογία. Μέγιστη επίσης σημασία
δόθηκε καθ΄ όλη τη διάρκεια του συμμοριτισμού, στη δράση των
ανταρτοομάδων, των σαμποτέρ και των ελεύθερων σκοπευτών, για την
πρόκληση απωλειών, την τρομοκράτηση του πληθυσμού και την καταστροφή των
συγκοινωνιών.
Η Ελλάς μάχεται εναντίον όλου του σλαβισμού
Σε καθένα από τα κομμουνιστικά κράτη,
Αλβανία, Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία, κατά την περίοδο της προπαρασκευής
του συμμοριτοπόλεμου και εν συνεχεία κατά την έναρξη και διάρκεια αυτού,
οργανώθηκαν στρατόπεδα συγκέντρωσης Κ/Σ. Οι κυβερνήσεις τους για την
επιτυχία του συμμοριτοπόλεμου έθεσαν στη διάθεση των Κ/Σ τεράστιες
ποσότητες υλικού σε πυροβόλα, ατομικά και βαρέα όπλα, νάρκες και
πυρομαχικά, μέχρι και τρόφιμα, υγειονομικό και φαρμακευτικό υλικό. Οι
κυριότερες αποθήκες ανεφοδιασμού των συμμοριτών βρίσκονταν εντός του
εδάφους των κομμουνιστικών κρατών. Η περίθαλψη και αποθεραπεία των
ασθενών και τραυματιών γινόταν σε νοσοκομεία τα οποία είχαν παραχωρηθεί
στους προδότες της Πατρίδας. Επί πλέον διέθεσαν απροκάλυπτα, κατά το
σύνηθες του σλαβισμού, τα εδάφη τους για την είσοδο και έξοδο των Κ/Σ
Ελλήνων και την ενέργεια εκ τούτων των ελιγμών και επιθέσεων κατά της
Ελλάδας, με την υποστήριξή τους με όπλα, από τον σλαβικό στρατό. Μετά
την συντριβή των συμμοριτών, το 1949, για να σώσουν το τομάρι τους,
κατέφυγαν στις Ανατολικές χώρες περίπου 40.000 αντάρτες του
«δημοκρατικού Στρατού».
Η σημασία της Νίκης κατά του ξενοκίνητου Κομμουνιστοσυμμοριτισμού
Στις 29 Αυγούστου 1949 ένα νέο κεφάλαιο
ανοίχτηκε στη χρυσότομη Ιστορία του Ελληνισμού, η οποία φέρει σαν
επικεφαλίδα τις λέξεις ΓΡΑΜΜΟΣ-ΒΙΤΣΙ=Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ! Πάνω
στα βουνά του Γράμμου και του Βίτσι γράφτηκαν αθάνατες σελίδες Δόξας και
Αυτοθυσίας. Δεν είναι απλή σύμπτωση ότι η πρώτη αποφασιστική νίκη του
στρατού μας κατά τη μακρά πολεμική περίοδο, η οποία αρχίζει τα
ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940, κερδήθηκε στο Γράμμο και στη Πίνδο
και η τελευταία επίσης, εννέα χρόνια αργότερα το 1949, στο Γράμμο. Η
ιστορική αυτή επανάληψη συμβολίζει από κάθε αφηρημένο συλλογισμό, την
ουσιαστική ταυτότητα του Αγώνα. Πρόκειται περί εισβολής του κομμουνισμού
διότι η αποφασιστική μάχη δόθηκε στην ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΕΙΣΒΟΛΕΑ!
Πάνω στα άγρια βουνά του Γράμμου και του
Βίτσι η Ελληνική ψυχή έδειξε για άλλη μια φορά το μεγαλείο της.
Πολέμησε και νίκησε! Οι ήρωες , που έβαζαν με τη θυσία τους το μεγάλο
φλογισμένο θαυμαστικό του έπους της μεγαλειώδους πορείας του Ελληνισμού
ανά τους αιώνες, ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΑΝ ΑΔΙΚΑ! Σαν άλλοι Μαραθωνομάχοι, έφραξαν για
μια ακόμη φορά το δρόμο στην Ασιατική προέλαση στην Ευρώπη. Και είναι
ΝΙΚΗ αυτό! Και ο λαός μας σίγουρα δεν θα ξεχάσει αυτό το φοβερό έγκλημα
των συμμοριτών του Κ.Κ.Ε («πολιτικών προσφύγων» μετά τη συντριβή τους),
το οποίο με εντολή της Μόσχας και της Σόφιας και με την ολόπλευρη
συμπαράσταση και κάλυψη των εδώ συνοδοιπόρων του, κατέστρεψε την Πατρίδα
μας, κατέσφαξε το λαό μας, επώνυμα και ενυπόγραφα και παραχώρησε τη
Μακεδονία και τη Θράκη μας στους «γείτονές» μας. Δεν θα ξεχάσει
τη «γενναιοδωρία» που παρείχαν οι δεξιοί πολιτικοί στους προδότες με την
παραγραφή των αδικημάτων και την νομιμοποίηση των εγκλημάτων, πράξεις
που συνετέλεσαν στην έναρξη της ιδεολογικής ηγεμονίας της αριστεράς. Και
ούτε θα συγχωρέσει …. Και αν κάποτε χρειαστεί θα ανέβει άλλη μια φορά
στο Γράμμο και στο Βίτσι!
Στις μέρες μας, κι ενώ εμάς απασχολεί η επίσκεψη του Κυριάκου στην
καγκελαρία και τα ενδεχόμενα αποτελέσματa -είναι θέμα χρόνου η ΕΕ να
διαλυθεί με αυτά που κάνει η Γερμανία. Και τότε όλοι θα την πληρώσουμε
μαζί και η Γερμανία.
Η Γερμανία αγόραζε ανεκαθεν την
διατήρηση της σταθερότητος του Ευρώ. Σώζοντας, θα πείτε, και την Ελλάδα
από μιαν άτακτη χρεωκοπία. Ως παράπλευρη ωφέλεια, θα πω. Βασικά διέσωζαν
το εργαλείο επιβολής των γερμανικών εξαγωγών και επιτεύξεως των
τεραστίων γερμανικών πλεονασμάτων.
Εκτός αν ως ενήλικες πιστεύετε ακόμα στον Άγιο Βασίλη.
Ή μήπως αμφισβητείται σήμερα το "λάδωμα" του ΠΑΣΟΚ το 1998 από την
Siemens με ένα εκατομμύριο μάρκα, τα οποία παρέδωσε ο Τσουκάτος στο
κομματικό ταμείο με βαλίτσα; Και το ότι ο για γερμανικό λογαριασμό
λιπαντής απαξάπαντος του ελληνικού πολιτικού συστήματος Χριστοφοράκος
βρήκε άσυλο στο Μόναχο, διάγοντας εκεί πλουσιοπάροχο βίο;
Εν τω
μεταξυ Εθνικό Κεφάλαιο στην Ελλάδα δεν υπαρχει . Διάφοροι ντενεκέδες
έρχονται να παραστήσουν για λογαριασμό του Κυριάκου τη Θάτσερ με το ΤΙΝΑ
[There Is No Alternative - Δεν υπάρχει εναλλακτική], συνεπώς σκάστε και
υποταχθείτε στον Κυριάκο. Με ειρωνείες για την απουσία στιβαρού
εθνικιστή ηγέτη ευρείας απηχήσεως. Όμως η ιστορική εξήγηση αποκρύπτεται.
Η Ελλάδα διαλύθηκε το 1974. Ο Καραμανλής εκτός του ότι νομιμοποίησε
τους κομμουνιστές, την πολιτική εκπροσώπηση των ποταπών στρωμάτων, εΕν
τω μεταξυ δίωξε το ελληνικό κεφάλαιο με πρόσχημα την δήθεν συνεργασία
του με την Δικτατορία. Δεν έπρεπε να υπάρχει ισχυρή εθνική κεφαλαιακή
βάση, καθώς ο σκοπός του ήταν να βάλει την χώρα στην ΕΟΚ-ΕΕ για
πολιτικούς λόγους, ώστε να μην ξαναχάσουν οι πολιτικοί την νομή της
εξουσίας από τους στρατιωτικούς. Η είσοδος μιας οικονομίας υπολειπόμενης
σε ισχύ σε μια λέσχη πολλαπλώς ισχυροτέρων της θα εξαΰλωνε το κεφάλαιο
εθνικού συμφέροντος, όπερ και εγένετο. Μετά δε το 1981 και τη λαίλαπα
του ΠΑΣΟΚ, ολοκληρωτικά. Ενώ ό,τι απέμενε το "καθάριζε" ο Κουφοντίνας.
Όταν δεν υπάρχει εθνικό κεφάλαιο η χώρα δεν έχει εθνικό συμφέρον. Έτσι
έγινε δύσκολο να αναδειχθεί στην Ελλάδα σημαίνων εθνικιστής ηγέτης. Θα
εκπροσωπούσε ποιους;
Μετά το 1974 η ελληνική παραγωγή φθίνει και
σταδιακά, ιδίως μετά το 1980, η οικονομία γίνεται εισαγωγές,
αντιπροσωπείες, μεταπράτες και νταραβεριτζήδες ξένων. Σε παράλληλη
διαδρομή με την οικονομική απαξίωση επέρχεται εκείνη της πολιτικής
εκπροσωπήσεως, αναδύεται μια πολιτική τάξη η οποία νοεί εαυτόν κυρίως ως
ικανοποιητικό για τους ξένους τοποτηρητή.
Αυτό το μόρφωμα δεν
είναι η Ευρώπη που οραματίστηκαν οι ηγέτες της. Η πλήρης και η ανευ όρων
υποταγή στην Γερμανία, η οποία επιβάλλει σκληρά αντίποινα στους μη
συνεργάσιμους εκλεγμένους πρωθυπουργούς, δεν ταιριάζει με το προφίλ που
πρέπει να έχει μια σύγχρονη και δημοκρατική Ευρώπη.
Η Γερμανία θα
καταστρέψει την Ευρώπη, αν δεν καταλάβει ότι πυροβολεί τα πόδια της σε
λίγα χρόνια θα είναι αργά για να μιλάμε για ΕΕ-Ευρώ κτλ. Θα έχει έρθει
το τέλος.
Χωρίς Έθνη δεν υπάρχει Ευρώπη.
Στο ονομα της
πολιτικής ορθότητας είναι καθημερινό φαινόμενο τα ΜΜΕ να βομβαρδίζουν με
λέξεις φασίστας, ρατσιστής και ομοφοβικός όποιος έχει διαφορετική άποψη
από την γραμμή Γερμανίας. Θέλουν να νιώσουν οι πολίτες ένοχοι και να
δεχθούν την εισβολή από κάθε ταλαιπωρημένο πρόσφυγα - λαθρομετατανάστη.
Η δράση θα φέρει αντίδραση. Φωνές όπως του Σαλβίνι, του Τραμπ και του
Ορμπάν θα δυναμώσουν. Στις εκλογές μην ξαφνιαστείτε από την τεράστια
άνοδό τους.
Δεν υπαρχει αμφιβολια οτι στην Ελλαδα την εθνική
αστική τάξη που σχηματιζόταν ραγδαίως την δεκαετία του '30, την
εξολόθρευσαν οι γερμανοί, οι μαυραγορίτες-δοσίλογοι και οι κομμουνιστές.
Είχε βεβαίως προηγηθεί το "μπόλιασμα" του 1,5 εκ. ξεριζωμένων της
Ιωνίας με τις κομμουνιστικές ιδέες από το ΚΚΕ που βρήκε στο πρόσωπό τους
τον ιδανικό του πελάτη.
Η ανθρωπογεωγραφία αυτή σε συνδυασμό με την γεωγραφική θέση και το κλίμα της χώρας είναι δυσεπίλυτος γρίφος για ηγέτες.
Και οι Μεγαλέξανδροι να κόβουν, αντί να προσπαθούν να λύνουν γόρδιους δεσμούς, εξέλιπαν στην εποχή μας.
«…Πόσοι ακριβώς γνωρίζουν τι έγινε στη μεσσηνιακή πόλη, αλλά
και σε άλλες πόλεις της Πελοποννήσου, οι οποίες μαρτύρησαν υπό τα χέρια
των δολοφόνων του ΕΛΑΣ, ιδιαίτερα την πρώτη (από τον Οκτώβριο του 1943
μέχρι τον Αύγουστο του 1944) αλλά και τη δεύτερη περίοδο (από τον
Οκτώβριο του 1944 ως το Φεβρουάριο του 1945) της «κόκκινης
τρομοκρατίας»;
Λίγοι, ιδιαίτερα στους κόλπους των νέων. Οι υστερικές κραυγές της
αριστεριστικής ιστοριογραφίας, μέσω των κατευθυνόμενων γραφίδων των
σταλινιστών, κάνοντας λόγο για «γιορτές μίσους», κάθε φορά που οι
πατριώτες έσπευδαν να τιμήσουν τους νεκρούς τους, κάλυψαν το κενό που
υπήρχε και δημιούργησαν «πρότυπα», μετατρέποντας μορφές διεστραμμένων
σφαγέων, όπως ο Βελουχιώτης (αλήθεια, γιατί πολλοί σιωπούν για την
υπόθεση Μαραθέα;), ο καπετάν Γιώτης ή Χαρίλαος Φλωράκης και ο
Μπελογιάννης, σε φυσιογνωμίες «ηρώων».
Όμως, όσο κι αν προσπαθούν οι της κομμουνιστικής αριστεράς, τα
εγκλήματα βγαίνουν στη φόρα… Είναι και αυτοί οι σπηλαιολόγοι που
καταδύθηκαν στα άδυτα του σπηλαίου στο Φενεό, αεικίνητοι… Σήμερα, τα
στερεότυπα υποχωρούν και νέοι επιστήμονες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό,
αποζητούν να διαμορφώσουν μόνοι τους άποψη, αρνούμενοι να αναμασήσουν
τα προπαγανδιστικά κείμενα των στρατευμένων γραφίδων του ΚΚΕ και της
ευρύτερης αριστεράς.
Πως φτάσαμε στη σφαγή
Ο ΕΛΑΣ έδειξε από νωρίς τις προθέσεις του στην Πελοπόννησο. Η διάλυση
της αντιστασιακής ομάδας του Στούπα, με τη μάχη της Λεύκης και οι
πρώτες σφαγές (κατόπιν φρικτών βασανιστηρίων, οι επώνυμες μαρτυρίες
αναρίθμητες) αθώων Ελλήνων πολιτών από τον ΕΛΑΣ, έδειξαν που πήγαινε το
πράγμα. Κι όμως, αν και στην Αθήνα αλλά και αλλού ήδη είχαν αρχίσει να
γίνονται πολλά «παράξενα», λίγοι μπόρεσαν να υποθέσουν που πήγαινε το
πράγμα. Αυτό, αν και ήδη οι μισοί Έλληνες και παραπάνω (όσοι αρνούνταν
να συμπλεύσουν με το όργιο αίματος) είχαν ήδη χαρακτηριστεί από το
ΕΑΜ/ΕΛΑΣ «δωσίλογοι», «προδότες», «ταγματασφαλίτες», «φασίστες» και
βάλτε. Ακολούθησαν οι δολοφονίες του ταγματάρχη Χρήστου Καραχάλιου και
του ίλαρχου Τηλέμαχου Βρεττάκου, αλλά και των δεκάδων συναγωνιστών τους
ανταρτών. Φυσικά, οι κομμουνιστές απέκρυπταν μέσω τρομοκρατικών μεθόδων
τη γνωστοποίηση της ύπαρξης των στρατοπέδων συγκέντρωσης όπως εκείνα στο
χωριό Χαλβάτσου και στην Ποταμιά (δύο από τα περίπου 35 στρατόπεδα που
διατηρούσε ο ΕΛΑΣ), όπου δεινοπάθησαν εκατοντάδες Έλληνες. Όλα
δια χειρός του αιμοσταγούς και διεστραμμένου Γενικού Αρχηγού του ΕΛΑΣ
Πελοποννήσου Θανάση Κλάρα ή Άρη Βελουχιώτη (ανέλαβε το πόστο τον Απρίλιο
του 1944, σκορπώντας τον όλεθρο), που έπνιξε στο αίμα το Βαλτέτσι
(σκότωσαν εκεί οι κομμουνιστοσυμμορίτες πολλά γυναικόπαιδα), στο όνομα
της «εκστρατείας» για το «κυνήγι της αντίδρασης», αλλά και το Φενεό,
όπου χάθηκαν εκατοντάδες Έλληνες, που ρίχτηκαν στο εκεί σπήλαιο. Την
ίδια ώρα, ο προδότης Μπελογιάννης, ο ηθικός αυτουργός των σφαγών στην
Πελοπόννησο, οργάνωνε τους κομμουνιστές φανατίζοντάς τους, επιβάλλοντας
μάλιστα την αρχή της «οικογενειακής ευθύνης» που οδήγησε στις μαζικές
σφαγές.
Ακολούθησε η μάχη του Μελιγαλά (13-15 Σεπτεμβρίου
1944) και η σφαγή , μετά την πτώση της πόλης, άνω των χιλίων κατοίκων. Ο
Μπελογιάννης, μαζί με τον Κουλαμπά και τον Πανταζή Φράγκο, ζήτησαν από
τους αντάρτες του ΕΛΑΣ να μη μείνει τίποτα όρθιο και ζωντανό στο
Μελιγαλά, ενώ από τον ασύρματο ο σφαγέας Άρης Βελουχιώτης διέταζε
«προκειμένου περί ταγματασφαλιτών δεν πρέπει να γίνεται λόγος περί
αιχμαλώτων», όπως διαβάζουμε στο εξαιρετικό βιβλίο του διαπρεπούς
ομογενή μας Γιάννη Μπουγά (με τίτλο «Ματωμένες μνήμες 1940-45», εκδόσεις
Πελασγός και γεμάτο αυθεντικές προσωπικές μαρτυρίες, ηχογραφημένες, από
μάρτυρες των γεγονότων, στο συγγραφέα).
Ο Φενεός είναι το θυσιαστήριο του Κόκκινου Θηρίου. Εδώ,
βρήκαν μαρτυρικό θάνατο χιλιάδες άνθρωποι που το μόνο τους «έγκλημα»
ήταν οτι δεν θέλησαν να γίνουν κομμουνιστές και να προδώσουν την πατρίδα
και τη θρησκεία τους.Από όλη σχεδόν την Β.Πελοπόννησο, πήραν το δρόμο
του μαρτυρίου προς τον Φενεό, όπου τα βασανισμένα σώματα τους ρίχτηκαν
στο εκεί βάραθρο ή κατασπαράχτηκαν απο τα αγρίμια, στις πλαγιές και τις
χαράδρες του Κακοβουνίου.
Ένα ασύλληπτο δράμα, μιά φρικτή γενοκτονία πού μόνο υπάνθρωποι
γεμάτοι μίσος προς την ίδια τη Ζωή μπορούσαν να φανταστούν και να
πραγματοποιήσουν. Μαύρες ψυχές τεράτων, που στο όνομα «ενός καλύτερου κόσμου» βασάνισαν, βίασαν, κατακρεούργησαν άνδρες, γυναίκες, παιδιά, βρέφη. Η ΘΗΡΙΩΔΙΑ ΤΟΥ ΦΕΝΕΟΥ Οι πρώτοι Εαμοελασίτες θα εμφανιστούν στο οροπέδιο του Φενεού, την
άνοιξη του 1943. Οι κάτοικοι στην αρχή θα τους υποδεχτούν πανηγυρικά,
γρήγορα όμως θα καταλάβουν τις προθέσεις τους. Βοσκοί και αγρότες, θα
αρχίσουν να βλέπουν ανθρώπους, Έλληνες, που οι Ελασίτες τους είχαν ως
κρατουμένους, να δέρνονται άγρια και να σφαγιάζονται απάνθρωπα. Και όταν
κάποιοι τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν, βρήκαν την ίδια τύχη.
Από
τότε, τρόμος και απελπισία κυρίευσε τις καρδιές όλων. Η ζωή και η
περιουσία τους, ανήκε πλέον στις διαθέσεις του κάθε αγροίκου ελασίτη,
του κάθε σαδιστή οπλατζή. Καθημερινά, μπουλούκια ανθρώπων καταφθάνουν συνοδεία οπλοφόρων του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ.
Κανείς δεν ξέρει ποιοί είναι, από πού έρχονται, ούτε για ποιό λόγο
είναι κρατούμενοι. Μεταφέρονται στη Μονή Αγ.Γεωργίου, η οποία αφού ήδη
έχει «απελευθερωθεί» από τους μοναχούς- τους
σφάγιασαν-, χρησιμοποιείται πλέον ως στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Στα
ανήλια υπόγεια του μοναστηριού θα διαδραματιστούν αμέτρητες ιστορίες
φρίκης. Βασανιστήρια, βιασμοί, σφαγές. Τα
σώματα των μαρτύρων πετάγονται στις παρακείμενες χαράδρες όπου γίνονται
βορά των αγριμιών. Σκυλιά περιφέρονται έχοντας στα σαγόνια τους χέρια,
πόδια, σπλάχνα ανθρώπων. Όταν η δυσοσμία και η σήψη στην περιοχή θα γίνουν ανυπόφορες, τη λύση θα δώσει ο –καταραμένος- Παναγάκης Οικονομόπουλος,
κάτοικος του χωριού Φονιάς, όταν θα ανακαλύψει κοντά στην κορυφή του
Κακοβουνίου ένα πολύ βαθύ βάραθρο. Από τότε, ο δρόμος απο τη Μονή ως το
Βάραθρο θα γίνει ο Γολγοθάς αμέτρητων βασανισμένων ανθρώπων. Ο ΓΟΛΓΟΘΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΒΑΡΑΘΡΟ Από
τα κελλιά του μοναστηριού, κάθε βράδυ ξεκινάνε δεκάδες τυραννισμένοι
άνθρωποι. Δεν πρόκειται να επιστρέψουν. Θα γυρίσουν μόνο τα ματωμένα
ρούχα τους, για να τα πλύνουν οι επόμενοι μελλοθάνατοι. Δαρμένοι, νηστικοί και διψασμένοι, με τα χέρια δεμένα πίσω απο τις
πλάτες, βαδίζουν. Άντρες, γυναίκες με τα μωρά στην αγκαλιά, γέροι,
παιδάκια. Προχωράνε προς τον Θάνατο. Ενα θάνατο άδικο, παράλογο,
ακατανόητο. Γύρω τους, σαν λυσσασμένοι λύκοι, οι κομμουνιστές. Με βλοσυρές
ματιές, με άγριες κουβέντες. Με βλαστήμιες και απειλές. Χτυπώντας τους
με τους υποκόπανους των όπλων, τραβώντας και ξεριζώνοντας τους τα
μαλλιά. Όταν φτάνουν κοντά στο βάραθρο, σταματούν. Τους λένε οτι θα τους
πάνε για ανάκριση και τους παίρνουν ανά δύο. Τους μεταφέρουν μπροστά στο φοβερό βάραθρο. ΣΤΟ ΒΑΡΑΘΡΟ Εκεί τους περιμένουν οι σφαγείς, κρατώντας τα σύνεργα τους.
Βρίζοντας, χλευάζοντας και ουρλιάζοντας, τους καρφώνουν πολλές φορές με
τα μαχαίρια τα σώματα τους, τους κόβουν τους λαιμούς, τους χτυπάνε με
τον κωδωνοκρούστη της καμπάνας του μοναστηριού. Έπειτα, αρπάζουν τα
σφαδάζοντα κορμιά τους και τα πετάνε στην φοβερή τρύπα. Αυτό γίνεται κάθε βράδυ, για μήνες. Το αίμα στο χείλος του βάραθρου
έχει πιάσει κρούστα, το ίδιο και οι πιτσιλιές στους γύρω βράχους. Ο
πυθμένας έχει γεμίσει με πτώματα. Έτσι, όταν πέφτουν οι καινούργιοι
σφαγμένοι, δεν σκοτώνονται απο την πρόσκρουση. Συνέρχονται και βρίσκουν
αργό, εφιαλτικό θάνατο ανάμεσα στα λείψανα και τους σκελετούς των
προηγουμένων. Οι κραυγές τους για σωτηρία δεν φέρνουν αποτέλεσμα, αφού τα σκοινιά
που ρίχνονται από κάποιους γενναίους χωρικούς, δεν μπορούν να τα πιάσουν
με τα χέρια δεμένα. Τα ουρλιαχτά και οι θρήνοι τους, στοιχειώνουν τον τόπο μέχρι σήμερα. ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ Πόσοι άνθρωποι άραγε θανατώθηκαν στον Φενεό; Κανείς δεν μπορεί να πει
με σιγουριά. Ολόκληρες οικογένειες, άγνωστοι άνθρωποι, θάφτηκαν σε
ομαδικούς τάφους γύρω απο το βάραθρο και στις πλαγιές του Κακοβουνίου,
ενώ πολλοί άλλοι σοροί θυμάτων φαγώθηκαν απο τα άγρια ζώα. Υπολογίζονται περί τις 3-4.000 νεκρών, ενώ κατορθώθηκε να
αναγνωριστούν περίπου 1.800 θύματα, τα ονόματα των οποίων είναι τα
κάτωθι: ΔΑΙΜΟΝΟΛΟΓΙΟ
Τα ανθρωπόμορφα κτήνη, που βεβήλωσαν την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση, ήταν: Ιθύνων νους: Ζέγγος Θεόδωρος και Ανδρεαδάκης Δημήτριος, υπεύθυνοι του ΚΚΕ για τους νομούς Κορινθίας-Αργολίδας. Επιτροπή που αποφάσιζε τις εκτελέσεις: Τζανέλος Όθων (*)
Λέκκας Νικήτας
Καραΐσκας Απόστολος
Αναγνωστόπουλος Δήμος * Βρίσκεται εν ζωή και κατοικεί στην Αθήνα, περιοχή Ζωγράφου ΣΦΑΓΕΙΣ
Πισογιαννάκης Γεώργιος ή Κρητικός, αρχισφαγέας.
Πρόβος Βλάσιος
Σερμπέτης Κωνσταντίνος
Σαμαρτζής Νικήτας (η απολογία του: http://clubs.pathfinder.gr/Iapetos_/665993)
Φραγγοράφτης Ιωάννης
Τομαράς Αντώνιος
Γκιόκας Θύμιος
Οικονομόπουλος Βλάσιος
Ζιάγκος Παναγιώτης
Σταυρόπουλος Νικόλαος
Δασκαλόπουλος Νικόλαος
Αδαμόπουλος Γιάννης
Σίμος (από το Λουτράκι)
Καραΐσκος Απόστολος -Είθε να καίγονται όλοι στην Κόλαση- ———————————————– ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΦΕΝΕΟΥ Κάποιες από τις ιστορίες φρίκης του Φενεού, απο το βιβλίο του Γιάννη Μπαλαφούτα «ΦΕΝΕΟΣ 1943-44» ΒΑΣΙΛΩ ΣΤΑΪΚΟΥ «….Τα
σκοτάδια που ‘ρχονται τις νύχτες τους παγώνουν και κάνουν τις ψυχές
τους να κιοτεύουν σαν βλέπουν να βάζουν δεκάδες ανθρώπους στην γραμμή να
τους γδύνουν, να τους δένουν κι έπειτα από ώρες να ‘ρχονται μόνον οι
οπλισμένοι συνοδοί τους με αίματα. Πένθιμες ώρες γεμάτες αγωνία που δεν έλεγαν να περάσουν μέσα στην
κόλαση που βρέθηκαν. Μέρες χωρίς τελειωμό μέσα στον ιερό χώρο που τον
έχουν μεταβάλλει σε τόπο βασανισμών κι ανελέητης σφαγής, που δεν λέει ν’
αδειάσει από μελλοθάνατους, γιατί κάθε μέρα νέα ανθρώπινα μπουλούκια
κλείνονται στα κελιά. Με σιωπηλή λύπη και κρυφή νοσταλγία κρατάνε σφιχτά τις αναμνήσεις της
πιο λεύτερης ζωής τους με την αβάσταχτη λαχτάρα που ποτέ δεν θα ‘ρθει.
Τις ώρες τούτες τις ασάλευτες που η απελπισία σπάραζε τα σπλάχνα των
δύστυχων κι οι συμφορές τους κατατρέχανε, ένα περιστατικό τρύπωσε στην
καρδιά τους. Η Βασίλω του Γιώργη του Στάϊκου με τα τέσσερα κορίτσια της που ‘ταν
κοντά της κρατούμενες, άρχισε να κοιλοπονάει. Στην αρχή το ‘κρυψε η
άμοιρη, μα καθώς η ώρα περνούσε το μωρό που ‘χε μέσα της ετοιμάστηκε να
βγει στην ζωή. Με όλη τους την αγάπη οι Βαλτετσιώτες κρατούμενοι κι οι
άλλοι φυλακισμένοι, έκαναν ότι ήταν στο χέρι τους, να την βοηθήσουν.
Έφτιαξαν κύκλο γύρω της να κρύψουν τον υπερκόσμιο αγώνα της, έσκισαν τα
ρούχα τους, τα ‘πλυναν και τα τοίμασαν να σκεπάσουν την γύμνια του
μωρού. Κι όταν το πρόσωπο της μάνας ξεκαθάρισε και γαλήνεψε μετά τους
τελευταίους βόγγους της, σ’ όλους βλάστησε το χαμόγελο κι η χαρά.
Βγάζουν από την καρδιά τους ευχές και καλοδέχονται το παιδάκι που ‘ρθε
στον κόσμο τον ανθρώπινο. Κι η μάνα η παραπονεμένη κι αδύνατη με
κερωμένο το πρόσωπο έχοντας ξεχάσει το περιβάλλον της δυστυχίας δέχεται
με έκφραση ευγνωμοσύνης τις περιποιήσεις και την αγάπη όλων. Και κείνοι
ακόμη οι αποστολικοί καλόγεροι βρίσκονται κοντά της και της προσφέρουν
σαν τους μάγους της ανατολής πολύτιμο μαγειρεμένο φαγητό. Δυστυχώς αυτό το πανέμορφο σκηνικό με την ευλογία του θεού δεν
βάστηξε πολύ. Οι άνθρωποι που βάσταγαν τα ντουφέκια και υλοποιούσαν τα
τυραννικά σχέδια της ηγεσίας τους, οι απωθητικοί κι οι ασυμπάθιστοι με
τα μεγαλόστομα πυροτεχνήματα, αισθάνθηκαν ενοχλημένοι. Οι φωνές του
νεογέννητου που ‘ταν κραυγές ζωής έπρεπε να σωπάσουν για πάντα μέσα στο
χώρο που υφαινόταν ο θάνατος. Οι άνθρωποι που ζητάνε ραγιάδικη υποταγή, κοιτάζουν με περιπαικτικό
βλέμμα τους συγκεντρωμένους χωρίς να χαίρονται. Κι ύστερα, με κομμένη
την ανάσα οι συγκεντρωμένοι παρακολουθούν να κατεβαίνει και πλησιάζει ο
πιο βλοσυρός κι ο πιο άπονος, γνωστός βασανιστής οπλισμένος. Και μόνον η
παρουσία του δημιούργησε ανησυχία και φόβο. Ο
ΟΠΛΑτζής με το τραχύ χλευαστικό πρόσωπο, την τραγίσια γενειάδα και την
ύπουλη ματιά που σ’ όλους προξενούσε ανασφάλεια, χωρίς να χαιρετήσει και
φανερώσει τις προθέσεις του, σκύβει πάνω από την λεχώνα και σαν νέος
Ηρώδης παίρνει στα χέρια του το παιδί και φεύγει. Μόνον η δύστυχη μάνα
ικετεύει, κλαίει δυνατά και ζητάει το παιδί της. Όλοι οι άλλοι
παρακολουθούν άναυδοι την τραγωδία. Παρακολουθούν τον υποκριτικό φονιά,
τον άξεστο παρορμητικό, που με ορθωμένο το άγριο βλέμμα του, τους
κοιτάζει με περιφρόνηση κρατώντας το νεαρό βλαστό με εχθρότητα. Τίποτε δεν στέκεται ικανό να περιγράψει την κακουργία του
εξεσφενδονισμού του νεογέννητου, που άφησε το τελευταίο του κλάμα στη
δασωμένη πλαγιά. Δεν υπάρχουν λόγια να παρουσιάσει κανείς της μάνας τη
σκοτωμένη ψυχή, τη κομματιασμένη από πόνο καρδιά της. Τη μάνα που
ζητούσε να ήταν σκοτωμένη για να μην πιεί το ξέχειλο αυτό κανάτι με το
πιο φοβερό δηλητήριο. Σκηνές γεμάτες απόγνωση κι αβάσταχτο πόνο. Αξέχαστες στιγμές φρίκης
με την περιφρόνηση κάθε εκδήλωσης ζωής, που αφήνουν πίσω τους, τους
λυγμούς να παρηγορούν τις τρομερές σκέψεις. Κι οι Βαλτετσιώτες χωρίς να
μπορούν να ξεχάσουν την δυο φορές άμοιρη Βασίλω Στάϊκου
που λυώνει στην κάθε στιγμή από το δράμα της, βλέπουν το θάνατο να τους
τραβάει κοντά του. Παρακολουθούν αυτούς με τη σκληρή συμπεριφορά, την
εγωιστική με την παράλογη αντίληψη για λευτεριά και την αγένεια που
όλους τους έβαζαν στην υποψία. Ακούνε αυτούς με την αρνητική φαντασία,
τους υποκριτικούς κι άφιλους, που όλο για ύποπτους μιλάνε, για ανθρώπους
με δουλική ιδιοσυγκρασία και τον αστικό τρόπο που σκεπτόσανε. Τους
βλέπουν που συμφωνούν σε κάθε κατηγόρια με θανατερή πράξη κι
υποχρεώνονται να βάζουν την ουρά κάτω από τα σκέλια και να περιμένουν το
δικό τους αφανισμό. Κι όλο ρωτούσαν. Ποιός είναι αλήθεια ο εχθρός; Οι ξένοι ή ντόπιοι σε
τούτο τον τόπο; Μαντρωμένοι μέσα στη μονή κανείς τους δεν ήξερε αν θα
γλύτωνε από το μακελιό. Ο μαύρος και θαμπερός ήλιος της καλοκαιριάτικης
μέρας του Ιουλίου, χωμένος μέσα σε σκοτεινιασμένα σύννεφα, έδινε τα
προμηνύματα της νέας σφαγής. Το αφέγγαρο τούτο βράδυ ο χαλασμός θα
κορύφωνε το απαίσιο έργο του με το νέο χριστιανικό αίμα που θα χυνόταν.
Κι όταν κύλησαν οι ώρες κι ήρθαν τα σκοτάδια της νύχτας ανοίγει η αυλαία
για το νέο μακελειό. Πριν χαράξει οι 19 από το Βαλτέτσι: Χρήστος Π. Καραμάνης 58 χρόνων Παναγιώτης Π. Καραμάνης 39 χρόνων Γιωργία Αθ. Καραθάνου 22 χρόνων Μαρία Γ. Κοκκάλα 25 χρόνων Γιώργης Ν. Κρουμπούζος 18 χρόνων Γιάννης Ελ. Μέλλος 32 χρόνων Αγγελική Γ. Μπαμή 28 χρόνων—έγκυος Μαρία Γ. Μπαμή 18 χρόνων Βασίλειος Π. Μπόλλας 55 χρόνων Θεόδωρος I. Πολλάλης 19 χρόνων Αντώνιος Γ. Παύλος 16 χρόνων Γιάννης Αρ. Ρούσσος 58 χρόνων Γιώργης Ν. Σαραντόπουλος 70 χρόνων Γιώργης I. Σουρούνης 45 χρόνων Βασίλω Γ. Στάϊκου 32 χρόνων Παναγιώτα Γ. Στάϊκου 17 χρόνων — κόρη της Γιωργία Γ. Στάϊκου 15 χρόνων —κόρη της Μαρία Γ. Στάϊκου 13 χρόνων — κόρη της Κωνσταντίνα Γ. Στάϊκου 11 χρόνων — κόρη της, μαζί με
άλλους προχωρούν να φτάσουν στο βάραθρο. Η απότομη πλαγιά, το βασίλειο
της γαλήνης και της ομορφιάς γίνεται τόπος αναστεναγμών και σφαγής. Κι
όταν ο ήλιος σηκώθηκε δειλά δειλά από την ράχη δεν ακούστηκαν των
κοπαδιών τα βελάσματα ούτε τα κουδουνίσματα. Οι δροσερές αύρες δεν
ξεχύθηκαν στους τόπους παρά μόνον ο φλογισμένος, ο αποπνικτικός αέρας
συνόδευε τις ψυχές των αθώων…». ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΥΛΑ ΜΠΑΡΛΑ «…Στις 23 Ιουνίου ένα μπουλούκι ΕΑΜ – ΕΛΑΣίτες
ανεβαίνει στα μαντριά των αδερφών Μπάρλα κι αρχίζει τη λεηλασία.
Παίρνουν πεντακόσια γιδοπρόβατα, φορτώνουν τυριά, βούτυρα, στάρια,
ρουχισμό και τσίγκους ακόμη που βρήκαν κι έφυγαν. Μουδιασμένοι,
αμίλητοι, παγωμένοι, παρακολουθούν οι ρακένδυτοι απλοί άνθρωποι της
βιοπάλης τους ανθρώπους που φόραγαν τις μουτσούνες του λευτερωτή, που
τους ρήμαξαν και τους άφησαν την απελπισία και την απόγνωση. Είναι τα
λύτρα της τόλμης του Αποστόλη που κατάφερε να γλυτώσει από τη σφαγή. Κι
ενώ πίστεψαν οι άμοιροι πως τέλειωσε η εχθρική τους διάθεση με την
αντιπατριωτική τους συμπεριφορά στις 29 Ιουνίου ξαναχτύπησαν. Βρήκαν την Παρασκευούλα τη γυναίκα του Αγγελή Μπάρλα με το αβάφτιστο
μωρό της και τους ξεσήκωσαν. Με φανερή την τρομάρα η γυναίκα της στάνης η
απλή μητέρα της λαγκαδιάς, οδηγείται στη Φρουσούνα, στου Τάτσι, τη
Σκοτεινή, τη Λαύκα, τη Γκιόζα και κλείνεται στο μοναστήρι τ’ Άι – Γιώργη
κρατούμενη. Σ’ όλη τη διαδρομή η χωριατοπούλα με την αθώα βουνίσια ψυχή
με το λυγερό κι ανάλαφρο κορμί της που δεν λογάριαζε αποστάσεις, ζει
την αυταρχικότητα και την εχθρική συμπεριφορά. Αισθάνεται ψυχικό πόνο
και στο κορμί της να χύνονται ατέλειωτοι καταρράκτες, σαν τους ακούει να
μιλάνε για βασανισμούς και φόνους. Νιώθει να βαθιωριζώνει η ταπείνωση
κι η αποκτήνωση. Η παραμονή της στο στρατόπεδο της μονής είναι γεμάτη πικρές μέρες κι
ώρες ζόφου, αλληλοσπαραγμού και τρόμου. Ζει σε μια ατμόσφαιρα
φρικιαστικών μαρτυρίων και δολοφονιών. Τους βλέπει που στρέφονται
ενάντια στον συμπατριώτη αδερφό, στην πατρίδα, στο θεό και περιμένει την
οργή που θα ξεσπάσει πάνω τους. Η ελπίδα της ζωής που κρυβόταν μέσα
της, κάθε μέρα μικραίνει από το καθημερινό κακό. Η μικρομάνα με τις
κτηνοτροφικές δουλειές χωμένη στα ολόπικρα βάσανα με τα φαρμακερά λόγια
της ΚΚΕδικης κόλασης κάνει το μεγάλο αγώνα να θρέψει το μωράκι της. Έφυγε το γέλιο της, η ζωή της. Την τσακίζει η αγωνία που δεν φαίνεται
πουθενά η ελπίδα ζωής. Βλέπει το μαχαίρι του θανάτου χειροπιαστό πάνω
στο παιδί της και νιώθει τα χτυπήματα της καρδιάς της κάθε μέρα να
χτυπάνε για στερνή φορά. Η αταίριαστη αυτή συμπεριφορά των αδερφοκτόνων
την βαλαντώνει. Ο θάνατος που ‘πεφτε πάνω στους αγνούς βιοπαλαιστές που
χωρίς οίκτο τους ρίχνουν στο θυσιαστήριο με αιμοβόρα μανία, τη γεμίζει
δάκρυα και λυγμούς με το βαρύ πόνο της αδικίας. Ο
γνωστός τσοπάνης Σαρανταυγάς που βρήκε τρόπο και το ‘σκασε από το
μοναστήρι που ‘ταν κρατούμενος, είπε ότι την παραμονή της σφαγής της, ο
ηγούμενος της μονής της είπε ιδιαίτερα, εμπιστευτικά να βαφτίσει το
παιδί της, πως οι ώρες είναι κρίσιμες και κανείς δεν ξέρει αν θα ζήσει
και πόσο. Κι η Παρασκευούλα με ματωμένη την ψυχή άκουσε τα πατρικά λόγια
και χωρίς καθυστέρηση έκανε το μυστήριο, χωρίς τον άντρα, χωρίς τους
δικούς, χωρίς τραγούδια και χαρές. Την άλλη μέρα τη φώναξαν αργά το βράδυ να ‘τοιμαστεί για κείνο το
χωρίς γυρισμό ταξίδι για την ταξιαρχία. Με πρόσωπο, χλωμό, κερωμένο,
άκουσε πως ήρθε κι η δική της η σειρά και μούδιασε. Μια μεγάλη πέτρα
πλάκωσε τα στήθια της κι ακούει την καρδιά της να πηγαίνει να σπάσει.
Μέσα στην ταραχή και την αναστάτωση που την συγκλονίζει, αγωνίζεται να
βρει δύναμη να πλύνει και να νεκροντύσει το σπλάχνο της. Το αγκαλιάζει, το φιλεί τρυφερά, ακουμπάει τα μάγουλά της στο πρόσωπο
του μωρού κι αφήνει τα δάκρυά της να κυλάνε. Η αγνή τσοπανούλα δένει τη
νάκα (δερμάτινη κούνια και μέσον μεταφοράς) με το μωρό της στη μέση
της, στα στήθια της, και μπαίνει στην μακρόσυρτη ανθρώπινη φάλαγγα των
μελλοθάνατων. Βαδίζει στ’ άγνωστα σκοτάδια με έκφραση βαριά κι όψη
θλιμμένη. Σέρνει το κορμί της στους τάφους. Με πληγωμένα τα σωθικά της
ανεβαίνει την απότομη πλαγιά να συναντήσει τη φρικτή τραγωδία στο
βάραθρο. Πάνω στο μικρό λόφο έχει στηθεί το σκηνικό του θανάτου. Είναι ο
τόπος του μαρτυρίου με το αλυσοδεμένο ανθρώπινο καραβάνι που τρέφει το
δέντρο του διχασμού. Η μικρομάνα παραμένει σύμβολο αρετής, φύλακας άγρυπνος της
αφοσιωμένης μητέρας και δεν επιτρέπει τη σφαγή του παιδιού της. Οι
στιγμές της ζωής τελειώνουν. Ο ουρανός στέκεται πάνω από τους
μελλοθάνατους και παρακολουθεί το χαλασμό. Το αίμα κι οι βόγγοι κυλάνε
στο απύθμενο βάραθρο. Το βουνό που κρύβει τ’ άψυχα κορμιά στους κόρφους
του, βαστάει την ανάσα του κι αφουγκράζεται το δράμα. Τα χαμόκλαδα και
τα ελάτια μένουν βουβά στην τρομαγμένη ερημιά που την περιζώνει ο χάρος. Κι όταν ήρθαν οι λεύτερες μέρες κι οι συγγενείς των σφαγμένων έστησαν
τις τροχαλίες κι έβγαζαν τα σαπουνοποιημένα πτώματα από το Βάραθρο στο
Κακοβούνι, ανέβασαν την Παρασκευούλα του Αγγελή του Μπάρλα πάνω στη γη
με τη νάκα πάνω της. Τρανή βεβαίωση της βοσκοπούλας μάνας που δεν άφησε
να μακελέψουν το μωρό της κι αγωνίστηκε να το προστατέψει και μέσα στον
Άδη…»
